www.afghanpoem.com                                                                                                        

دوبیتی های زیبا و دلنشین

امیدوارم مورد پسند شما عزیزان قرار گیرد

ترسم آخر زغم عشق تو دیوانه شوم،

بیخود از خود شوم و راهی میخانه شوم،

آنقدر باده بنوشم که شوم مست و خراب،

نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب.

............................................................................

با تو این ترانه ها را عشق است                               رخش سرخ بادپا را عشق است

عشق درگیر غروب را درد است                              باز هم طلوع ماه را عشق است

ای از خانه ز خم و گریه                                       غربت بغض گشا را عشق است

ای از آب و هوای بی عشق                                      بادبان ناخدا را عشق است

اهل بی مرز ترین دریا باش                                     اهل همه جا را عشق است

از غزل باختگان می ترسم                                      شعر های بی هوا را عشق است

ای قشنگ ترین سازها و آواز ها                               روزهای بی عزا را عشق است

............................................................................

تقدیم به او که پیشم نبود                           ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب             صداقت را به مهمانی گلهای باغ می آورد

گیسوان بلندش را به باد می دهد                 دست های سپیدش را به آب می بخشد

شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند

............................................................................

در عشق تو از بس که خروش آوردیم

دریای سپهر را به جوش آوردیم

چون با تو خروش و جوش ما درنگرفت

رفتیم و زبانهای خموش آوردیم

 

مختارنامه/عطار

............................................................................

اندر دل من بدین عیانی که تویی

وز دیده من بدین نهانی که تویی

وصاف ترا وصف نداند کردن

تو خود به صفات خود چنانی که تویی

 

خواجه عبدالله انصاری

............................................................................

می خور که به زیر گل بسی خواهی خفت

 

بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت

زنهار به کس مگو تو این راز نهفت

هر لاله که پژمرد نخواهد بشکفت

............................................................................

الله به فریاد من بی کس رس

فضل و کرامت یار من بی کس بس

هر کسی به کسی و حضرتی مینازد

جز حضرت تو ندارد این بی کس کس

............................................................................

ای عشق مرا به شطّ خون خواهی بُرد

چون قیس به وادی جنون خواهی بُرد

فرهاد صفت در آرزویی شیرین 

دنبال خودت به بیستون خواهی بُرد

............................................................................

من درد تو را ز دست آسان ندهم

دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم

کان درد به صد هزار درمان ندهم

............................................................................

ای کـــاش دلـــم اســیـــر و بــیـمار نبود

در بـــنـــد نــــگاه او گــــرفــتــار نــبـود

من عاشق و او زعشق من بی خـبر است

ای کــاش دل و دلــبــــر و دلـــدار نـبود

............................................................................

چون عود نبود چوب بید آوردم

روی سیه و موی سپید اوردم

خود فرمودی که نا امیدی کفر است

فرمان تو بردم و امید آوردم

خواجه عبدالله انصاری

............................................................................

در مذهب عاشقان قرار دگر است

وین باده ناب را خمار دگر است

هر علم که در مدرسه حاصل گردد

کار دگر است و عشق کار دگر است

............................................................................

ای جمله بی کسان عالم را کس

یک جو کرمت تمام عالم را بس

من بی کسم و تو بی کسان را یاری

یارب تو به فریاد من بی کس رس

............................................................................

من مانده ام و شعر سرودن بی تو

از خواب غزل پلک گشودن بی تو

............................................................................

در بستر بی رحمی و خون زاده شدم

از اول عمر با جنون زاده شدم

خاکستریم .دست خودم نیست عزیز

ققنوسم از آتش درون زاده شدم

............................................................................

چشم مست تو عجب جلوه گه بیداد است

خم ابروی تو سرمشق کدام استاد است؟

خم ابروی تو را دیدم و رفتم به سجود،

صید را زنده گرفتن هنر صیاد است

............................................................................

کم نامه‌ی خاموش برایم بفرست

از حرف پرم گوش برایم بفرست

دارم خفه می‌شوم در این تنهایی

لطفاً کمی آغوش برایم بفرست

............................................................................

در دفتر شعر من صدا پنهان است

یک رود پر از ستاره در جریان است

من در سر خود ابر زیادی دارم

جیب کلمات من پر از باران است

............................................................................

در وطن مثل غریبانم،نمی دانم چرا

روز و شب سر در گریبانم، نمی دانم چرا

هر که از روی دل جانم فدایش می کنم

مثل عقرب می زند نیشم، نمی دانم چرا

............................................................................

من بی تو دمی قرار نتوانم کرد

احسان ترا شمار نتوانم کرد

گر بر تن من زبان شود هر مویی

یک شکر از هزار نتوانم کرد

خواجه عبدالله انصاری

............................................................................

درخت غم بجانم کرده ریشه

بدرگاه خدا نالم همیشه

رفیقان قدر یکدیگر بدانید

اجل سنگست وادم مثل شیشه

............................................................................

ای بی تو زمانه سرد و سنگین در من!

ای حسرت روزهای شیرین در من!

بی مهری انسان معاصر در توست

تنهایی انسان نخستین در من!

 

میلاد عرفان پور

............................................................................

دیشب باران قرار با پنجره داشت

روبوسی آبدار با پنجره داشت

یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد

چک چک، چک چک، ... چکار با پنجره داشت

 

قیصر امین پور

............................................................................

دلبرم اندر خیالم خود نمایی میکند

در فراقش ای دل من بینوایی میکند

او برفت و پشت پا زد بر دل و دنیای من

کار دل را بین که بهرش بیقراری میکند

............................................................................

دلم تنگ است امشب بهر زاری

به روی موج گریه تک سواری

صفای گریه ای در خلوتم را

نمی بخشم به سال خنده داری

............................................................................

کم زندگی مرا نمایش بدهید

تابوت برای من سفارش بدهید

باید بروم گور خودم را بکنم

لطفآ دو سه سطر مرگ را کش بدهید

............................................................................

سردم شده است و از درون می سوزم

حالا شده کار هر شب و هر روزم

تو شعر مرا بپوش سرما نخوری

من دکمه ی این قافیه را می دوزم

............................................................................

بیهوده در اضطراب ماندیم همه

در تاب و تب و عذاب ماندیم همه

این ساعت زنگ خورده هم زنگ نزد

عشق آمد و رفت و خواب ماندیم همه

............................................................................

با دیدن تو دست و دلم می لرزد

زیبایی تو چقدر وحشتناک است

انگار که چاره ای ندارم دیگر

دختر!پدر تو بود چوپان می خواست؟

............................................................................

من آمده ام که با تو راهی بشوم

آنی که تو از دلم بخواهی بشوم

دریا بغلم کن! بغلم کن دریا!

می خواهم از این به بعد ماهی بشوم

............................................................................

در اوج یقین اگر چه تردیدی هست

در هر قفسی کلید امیدی هست

چشمک زدن ستاره در شب، یعنی

توی چمدان ماه خورشیدی هست

نقش هايي كه كشيدم در روز،

شب ز راه آمد و با دود اندود.

طرح هايي كه فكندم در شب،

روز پيدا شد و با پنبه زدود (سهراب سپهري)

***

لای لای، پسر کوچک من

دیده بربند،که شب آمده است

دیده بربند،که این دیو سیاه

خون به کف،خنده به لب آمده است(فروغ فرخزاد)

***

چون سايه مرغان هوا، در سفر خاك

آزار به موري نرسانديم و گذشتيم(صائب)

***

شنيدم روشني بخش شب شب زنده داراني

بغير از چشم خون پالاي من شب زنده داري كو؟(كلانتري)

***

بس حلقه زدم بر در و حرفي نشنيدم

من هيچ كسم يا كه درين خانه كسي نيست؟(بيدل شيرازي)

***

حالات عشق را ز خراباتيان بپرس

كاين حال نيست، زاهد عاليجناب را(عبرت نائيني)

***

تا چند کِشم غصه هر نا کس را

وز خست خود خاک شوم هر کس را

کارم به دعا چو بر نمي آيد راست

دادم سه طلاق اين فلک اطلس را(ابوسعيد ابوالخير)

***

خوشا كسي كه در اين چند روز دار فنا

دلي نخست و نيازرد و رفت بي پروا(غبار)

***

چه مي پرسي از قصه ي غصه هايم؟

كه از من ترا خود همين بس فسانه

كه من دشت خشكم كه در من غنوده است

كران تا كران حسرتي بيكرانه(منزوي)

***

چه خواهي از سر من اي سياهي شب هجران

سپيد كردي چشمم در انتظار سپيده(شهريار)

***

اي يار جفا كرده و پيوند بريده

اين بود وفاداري و عهد تو نديده

در كوي تو معروفم و از روي محروم

گرگ دهن آلوده و يوسف ندريده(سعدي)

***

پژمرده دلم، من چو خزان ديده گياهي

تو ابر بهاران به چمنزار كه بودي؟(ابوالحسن ورزي)

***

براي امتحان تا مي تواني بار درد و غم

بنه بر دوش من تا بردباري هاي من بيني(هاتف اصفهاني)

***

بايد نور ستاره اى را به خانه بيارى

حتى اگر دلت را،

به منقار مرغ جگر خوار بسپارى‎....(‍ژاله اصفهاني)

***

خامُشي به كه ضمير دل خويش

به كسي گفتن و گفتن كه مگوي(سعدي)

***

خبر از  جاي ما چه مي گيري؟

عشق تمثيل لامكاني ماست(سهيل محمودي)

***

چو آن نخلم که بارش خورده باشند

چو آن ويران که گنجش برده باشند

چو آن پيري همي نالم درين دشت

که رودان عزيزش مرده باشند(باباطاهر)

***

ز تيره بختي آيينه حيرتي دارم

تو را كشيد در آغوش و آفتاب نشد(بهجت شيرازي)

***

فكر آزادي، گرفتاري به دام تازه ايست

ما كه خود را در قفس، بي بال و بي پر ساختيم(صائب)

***

يارم همه نيش بر سر نيش زند

گويم که مزن ستيزه را بيش زند

چون در دل من مقام دارد شب و روز

ميترسم از آنکه نيش بر خويش زند(ابوسعيد ابوالخير)

***

سر به دامان  من خسته گذار

گوش کن بانگ قدمهایش را

کمر نارون پیر شکست

تا که بگذاشت برآن پایش را(فروغ فرخزاد)

***

پرندگان مهاجر در اين غروب خموش

شما شتابزده راهى كجا هستيد؟‎

پرندگان مهاجر دلم به تشويش است

 كه عمر اين سفر دورتان دراز شود‎/ به باغ، باد بهار آيد و بدون شما(‍ژاله اصفهاني)

دوبیتی های زیبا و دلنشین

 

نالدم پاي كه چند از پي يارم بدواني؟

من بدو مي رسم اما تو كه ديدن نتواني

من سراپا همه شرمم تو سراپا همه عفت

عاشق پابفرارم تو كه اين درد نداني(شهريار)

***

من آن تكدرختم كه دژخيم پاييز

چنان كوفته بر تنم تازيانه

كه خفته است در من فروغ جواني

كه مرده است در من ترانه(حسين منزوي)

***

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش(فروغ فرخزاد)

***

ايام خزان چون شوى اى دانه برومند؟

 از خاك چو در فصل بهاران ندميدى(صائب تبريزي)

***

ديرگاهي است در اين تنهايي

رنگ خاموشي در طرح لب است.

بانگي از دور مرا مي خواند،

ليك پاهايم در قير شب است(سهراب سپهري)

***

نوبهار آمد و بگذشت وليكن من و دل

همچنان در تب آسيب خزانيم هنوز(اديب نيشابوري)

***

خوشا آنانکه پا از سر ندانند

مثال شعله خشک و تر ندانند

کنشت و کعبه و بتخانه و دير

سرائي خالي از دلبر ندانند(باباطاهر)

***

هزار بار گذشتي به ناز و هيچ نگفتي

كه چوني؟ اي به سر راه، انتظار كشيده(ه.ا. سايه)

***

دوش بر دوش رقيبان چو خرامي در باغ

ياد ياران وفادار نمائي يا نه؟(مجنون تويسركاني)

***

هر گاه که بيني دو سه سر گردان را

عيب ره مردان نتوان کرد آن را

تقليد دو سه مقلد بي معني

بد نام کند ره جوانمردان را(ابوسعيد ابوالخير)

***

اي ماه سرو بالا و اي سرو ماه سيما

هجرت بلاي من شد آزادم از بلا كن(علي اطهري كرماني)

***

من آن مرغ غمگين تنها نشينم

كه ديگر ندارم هواي ترانه

ربودند جفت مرا از كنارم

شكستند بال مرا بي بهانه(حسين منزوي)

***

هر آنکس عاشق است از جان نترسد

يقين از بند و از زندان نترسد

دل عاشق بود گرگ گرسنه

که گرگ از هي هي چوپان نترسد(باباطاهر)

***

من آنچه از تو بديدم كسي نديده بعمري

زشوخ باده پرستي ز مست باده گساري(دكتر مهدي حميدي)

***

نگين حلقه ي رندان شدي كه تا بدرخشد

كنار حلقه ي چشمم بهر نگاه، نگيني(شهريار)

***

امشب كمند زلف تو تاب ديگريست

اي فتنه در كمين دل و هوش كيستي؟(رهي معيري)

***

رشته ي عمرم بمقراض اجل ببريده شد

همچنان در آتش عشقت گدازانم چو شمع(حافظ)

***

شد زندگي چو بار گراني بدوش من

از دوش خود چرا ننهم بار خويشتن؟(ورزي)

***

سري اين همه سودا؟ تني و اين همه محنت؟

دلي و اين همه اندوه و درد؟ واي دل من(نياز كرماني)

***

زرد روئي در ميان گلرخان عيب است بر من

روي زردم را به خون اي ديده گاهي شستشو كن(نظام وفا)

***

ديشب گل من غنچه ي خاموش كه بودي؟

تا وقت سحر تنگ در آغوش كه بودي؟

من باخبر از شيون و غوغاي تو بودم

اي دل تو به ياد لب خاموش كه بودي؟(علي اشتري)

***

كشتزار ما نبيند آفت لب تشنگي

ابر اگر خشكي نمايد ديده ي پر نم كه هست(پژمان بختياري)

***

بر شاه خوبرويان واجب وفا نباشد

اي زرد روي عاشق تو صبر كن وفا كن

درديست غير مردن كان را دوا نباشد

پس من چگونه گويم كاين درد را دوا كن(مولوي)

***

آمدي رفت ز دل صبر و قرارم بنشين

بنشين تا بخود آيد دل زارم بنشين(داعي انجداني)

***

هر چه كني بكن مكن ترك من اي نگار من

هر چه بري ببر مبر سنگدلي به كار من(شوريده شيرازي)

***

در حلقه ي مرغان چمن ولوله انداخت

هر ناله كه در صحن گلستان تو كردم(فروغي بسطامي)

*** 

شادم كه از رقيبان دامن كشان گذشتي

گو مشتِ خاك ما هم بر باد رفته باشد(حزين لاهيجي)

***

اميد بلبل بيدل ز گل وفاداري ست

ولي وفا نكند شاهدي كه بازاري ست(فخرالدين عراقي)

***

اين كه با خود مي كشم هر سو، نپنداري تن است

گورِ گردان است و در او آرزوهاي من است!(سيمين بهبهاني)

***

ترك آسايش اگر لذت ندارد پس چرا؟

گل به آن نازك تني از خار بستر مي كند(كليم كاشاني)

***

از تير كج تابي تو آخر كمان شد قامتم

كاخت نگون باد اي فلك با ما چه بد تا مي كني(شهريار)

***

دلي دارم، قرار اما ندارد

سرشكي، اختيار اما ندارد

شنيدم در جهان جز نيش هم هست

دل از كس انتظار اما ندارد(اخوان ثالث)

***

دوريِ راه به نزديكي ِ دل چاره شود

كرمي كن كه به در دوخته چشمِ تَرِ ماست(سيمين بهباني)

***

روز مرگش سزد ار جشن ولادت گيرند

هر كه جانان به سر آيد دم جان باختنش(لاهوتي)

***

وصل تو كجا و من مهجور كجا

دردانه كجا، حوصله مور كجا

هرچند ز سوختن ندارم باكي

پروانه كجا وآتش طور كجا(ابوالسعيد ابوالخير)

***

يا رب اين سنگدلي را ز كه آموخته است؟

نازنيني كه مكدر شود از گل بدنش(لاهوتي)

***

روم از شهر و ديارت، به كجا و به چه يارا؟

با زر و سيمي و ياري كه ندادي تو خدايا(اخوان ثالث)

***

با همه زنجير و بند و حيله و مكر رقيب

خواهم آمد من به كوي ات، گر نمي داني بدان(لاهوتي)

***

چون گل رويا به گلزار عدم روييده ام

منتي از هستيِ ما بر سر دنيا مباد(سيمين بهبهاني)

***

مرغ يادت در دل ويرانم آخر لانه كرد

شايد او هم عاشق ويرانه باشد مثل من(مهدي كاووسي)

***

با همه رحمت خورشيد و پرستاري ابر

منم آن دانه ي نشكفته، كه در گِل ماندم(مهدي سهيلي)

***

ز چه جوهر آفريدي دل داغدار ما را؟

كه هزار لاله پوشد پس از اين مزار ما را(سميين بهبهاني)

***

عشق را گفتند شيرين ساز كام زندگي ست

ديدمش آن قصه هم، ناخوش مقالي بيش نيست(پ‍ژمان بختياري)

***

هميشه زمزمه واري ست بر لبم

كاي عشق

پيش از آنكه تو خاكسترم كني

اي كاش مي شناختم از راه، چاه را(مشيري)

***

منم آن شكسته سازي كه توام نمي نوازي

كه فغان كنم ز دستي، كه گسسته تار ما را(سيمين بهبهاني)

***

فلك در قصد آزارم چرايي؟

گُلم گر نيستي خارم چرايي؟

ته كه باري ز دوشم بر نداري

ميان بار، سربارم چرايي؟(باباطاهر)

***

سيمگون شد موي و غفلت همچنان بر جاي ماند

صبحدم خنديد و من در خواب نوشينم هنوز(رهي معيري)

***

سايه ويرانه ي غم خلوت دلخواه ماست

كاخ مرمرگونِ شادي از تو باد از مباد(سيمين بهبهاني)

***

منم مرغي كه ديگر نيستم پر

چنار پير را مانندم اكنون

فشانده برگ ها در باد پاييز

فشرده ريشه در خاكسترِ خاك

مشوش مانده در شام غم انگيز(سياوش كسرايي)

***

با آن كه همچو جام شكستم به بزم تو

باورنداشتم كه چنين واگذاريم(سيمين بهبهاني)

***

به ناداني گرفتم كوره راهي

ندانستم كه مي افتم به چاهي

بدل گفتم رفيقي تا به منزل

ندانستم رفيق نيمه راهي(باباطاهر)

***

گفتي كه اختيار كنم ترك ياد او

خوش گفته اي وليك بگو اختيار كو؟ (سيمين بهبهاني)

***

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ارنه

اي بسا باغ و بهاران كه خزان من و توست(ه.ا. سايه)

***

آن ديده كه با مهر به سويم نگران بود

ديدي كه نهاني نظرش با دگران بود(سيمين بهبهاني)

***

گياه وحشي كوهم در انتظار بهار

مرا نوازش و گرمي به گريه مي آرد

مرا به گريه ميار!!(ژاله اصفهاني)

***

از آن سرد آمد اين كاخ دلاويز

كه تا جا گرم كردي گويدت خيز(نظامي)

***

بت معبد خيالم، به پرستشم گروهي

به نياز در نمازند و مرا خبر نباشد(سيمين بهبهاني)

***

خصم را از ساده لوحي دوست پندارم رهي

طفلم و نگشوده چشم مصلحت بينم هنوز(رهي معيري)

*

عشق موري بود بر سنگ سياهي در شبي

چشم هاي ما فقط رنج تماشا مي كشند

***

دوش در ميكده حسرت زده مي گرديدم

پير پرسيد كه اين گريه ي مستانه ز چيست؟

گفتم ار هست دراين خانه كسي باز نماي

ور كسي نيست بنا كردن اين خانه ز چيست؟

گفت جامي ز مي ناب به "توحيد" دهيد

تا بداند كه نهان بودن جانانه ز چيست؟(توحيد شيرازي)

***

زود برگشتي و دير آمده بودي به كفم

ديرگشت آمدنت دير مكن زود بيا(اوحدي مراغه اي)

***

نگو بد شد كه رفتيم از بهشتش

خدا حق داشت، ما آدم نبوديم

***

از آن رو شمع از سوز دل پروانه آگه شد

كه گوش عشق مي داند زبان بي زباني را(ابوالحسن ورزي)

***

آنكه اول نوش دارو مي نمود

بر لب ما زهر نيش مار شد

***

اسرار خرابات به جز مست نداند

هشيار چه داند كه درين كوي چه رازست؟(فخرالدين عراقي)

***

درد ما در بودن ما ريشه داشت

رفتن و مردن علاج كار شد

***

لب را چه كني خسته بپرخاش كه ما را

خاموشي آن چشم سخنگوي، جوابست(ابوالحسن ورزي)

***

داغ ماتم هاست بر جانم بسي

در دلم پيوسته مي گريد كسي

***

گذشت از مردمي، آنكس كه از جهل

بپاي مردم دون، آبرو ريخت(مشفق كاشاني)

***

قامتم هر قدر رعناتر شود، خورشيد و ماه

سايه ام را بيشتر بر خاك دنيا مي كشند

***

بس رنج ديده ام از دل مهربان خويش

يا رب دلي دگر به جهان مهربان مباد(ابوالحسن ورزي)

***

در بهار عمر اي سرو جوان

ريختي چون برگ ريز ارغوان

ارغوانم ! ارغوانم! لاله ام

در غمت خون مي چكد از ناله ام!

***
اي خنده هاي دلكش و روشنگرت مرا

تنها ستارگان شب زيستن، بخند(سيمين بهبهاني)

***

قصه ي انگشتري بي مثلم اما بي نگين

دوستان از دست من شرمندگي ها مي كشند

***

سعدي ار عشق نبازد چه كند ملك وجود؟

حيف باشد كه همه عمر به باطل برود

***

اين شكوه نيست شمه اي از طالع من است

تا شد فزوده آبم، نانم تمام شد!(هادي رنجي)

***

دزد از خانه برون رفت و همه خواسته برد

ابله آسوده كه اينك عسسي مي آيد(ابوالقاسم رضايت)

***

از وصل تو گر نيست نصيبم عجبي نيست

هم ظلمت و هم نور به يكجا نتوان ديد(عبدالله الفت)

***

تر دامني ما نه ز آلودگي بود

طوفان رسيده از دل دريا گذشته ايم

مستي فسانه بود تو اي ساقي ازل

زهري به جام كن كه ز صهبا گذشته ايم(بهادر يگانه)

***

بدام نيستي افتادم از افسون اين هستي

گر اين افسانه را باور نمي كردم چه مي كردم؟

***

شراب عيش در جام و سبو بود

ولي ساقي به جامم زَهر غم ريخت(پروين دولت آبادي)

***

گلي كه خود بدادم پيچ و تابش

به اشك ديدگانم دادم آبش

دراين گلشن خدايا كي روا بود

گل از ما، ديگري گيرد گلابش(بابا طاهر)

***

سودش اين بس كه به هيچش نفروشند چو من

هر كه با قيمت جان بود خريدار كسي(شهريار)

***
گفتم مرو به جز دل من در دل كسي

گفتا كه اين خرابه كجا قابل من است(پژمان بختياري)

***
آنجا كه موج و طوفان از هر كنار خيزد

اميد كي توان داشت از ناخدا، خدايي(عبدالله الفت)

***

منزل مردم بيگانه چو شد خانه چشم

آنقدر گريه نمودم كه خرابش كردم(فرخي يزدي)

***
نامهربان شو اي دل خونين كه در جهان

شد خصم زندگاني من، مهربانيم(رهي معيري)

***

احسان هنري نيست به اميد تلافي

نيكي به كسي كن كه به كار تو نيايد(صائب)

***

با دل گفتم كه اي دل احوال تو چيست؟

دل، ديده پُر آب كرد و بسيار گريست

گفتا كه چگونه باشد احوال كسي

كو را به مراد ديگري بايد زيست(ابوسعيد ابوالخير)

***

از سوختگان باز پري مي خواهند

خاكستر شعله پروري مي خواهند

آنان كه ز يك قفس جدامان كردند

آواز غم آلوده تري مي خواهند(سياوش كسرايي)

***

ناله مظلوم در آهن سرايت مي كند

زين سبب در خانه زنجير دايم شيون است(بيدل دهلوي)

***

دايم دل خود به معصيت شاد كني

چون غم رسدت خداي را ياد كني(حسن دهلوي)

***

در ميان اين دو عدم اين دو قدم راه چه بود؟

كه كشيديم در اين مرحله بس خواريها(باستاني پاريزي)

***

با شعله ات اي اميد، دلبسته منم

بيدار نگهدارِ تنِ خسته، منم

در چشمِ شب سياه مي سوزم و باز

آن شمع به راه صبح بنشسته منم(سياوش كسرايي)

***

خواستم پاره گريبان كنم از دست غمت

دستم از ضعف دريغا به گريبان نرسيد(عبدالله الفت)

***

از خرابي مي گذشتم، منزلم آمد به ياد

دست و پا گم كرده اي ديدم دلم آمد به ياد(علي رهي)

***

عاشقان پا بسر عقل نه اكنون زده اند

در ازل كوس جنون بر سر گردون زده اند(عبرت)

***

گرچه گرد آلود فقرم شرم باد از همتم

گر به آب چشمه خورشيد دامن تر كنم

***

دلم از سينه به تنگ است خدايا بِرهان

هر كجا در قفسي مرغ گرفتاري هست(حالتي تركمان)

***

عاقبت پرونده ام را، با غبار آرزوها

خاك خواهد بست روزي، ياد خواهد برد باري(قيصر امين پور)

***

فيض آب ديده نتوان يافت، در آب وضو

كاشكي زاهد به جاي ريش، مژگان تر كند(عاقل هنرورخان)

***

نازم آن چشم، كه از گردش وي فتنه بپاست

نازم آن زلف كه در پيچ  و خمش شانه شكست(خليل ساماني)

***

هر چند كه بر ما رقم نيستي افزود

در دايره ي عشق، همانيم كه بوديم(بابا فغاني شيرازي)

***

طفلي و حال دل به تو گفتن چه فايده

تو درد دل شنيده اي، اما نديده اي(مهجوري قمي)

***

ريا را كرد شيخ شهر ما منع

ولي خود اندرين گفتن ريا كرد(صباحي بيگدلي)

*** 

غرق سراب

بگو تا کی کباب دیگرانیم

صفای نان و آب دیگرانیم

من و تو گرچه دریانوش بودیم

کنون غرق سراب دیگرانیم


صدای سبز

نشااط سرو وشور یاسمن شو

سرود نرگس و یاس و سمن شو

دمی از درۀ  دی سر بر آور

صدای سبز احساس وطن شو

 

لباس لرزه

 که می گوید که رنج دی سر آمد

که می گوید بهاری از در آمد

لباس لرزه بر اندام دلهاست

که دیوی رفت و دیوی دیگر آمد

 

سراغ داغ

تو از دشت وفا یاد مرا گیر

سراغ داغ فریاد مرا گیر

قدم نه در کویر دیدگانم

ازین نامردمان داد مرا گیر

نکات دلنشین

    زدن زن و لو با ساقه گل سزاوار نیست

    زن را گرامی بدار زیرا ایشان گل آسمانی را درزمین می کارند

    زن مشرقی است که آفتاب از آن طلوع میکند

    زن هر قدر کم سخن باشد خوبتر است. و شرم برای زیبائی و برای مرد فضیلت است

    خداوند(ج) شایستگی زن را در قلب او قرار داده است

    دنیا جای آسایش نیست بلکه جای آزمایش است

    زندگی پل است که هر رهگذر باید از آن عبور کند

    نام نیک پیراهن است که هرگز کهنه نمیشود

    اگر مادر نباشد جسم انسان به وجود نمی آید و اگر کتاب نباشد روح انسان پرورش نمی یابد

    کتاب خواندن گرسنگی و تشنه گی را از بین میبرد و گپ زدن نقره است و خاموشی مانند طلا