آتش
POEMS
آتش
آتش
دل آتش پارهٌ دارم که خاکستر نمیگردد
زباران دو چشمانم مشامش تر نمیگردد
به دل گفتم مکن بازی دیگر با آتش خوبان
دل دیوانه خو کرده به این باور نمیگردد
چو خیزد از سر زلفی نشیند گوشه ابرو
کند این ناروا کاری کز او بد تر نمیگردد
نصیحت را نمیداند به راه پُر خطر راند
به سیر که روان گردید از آن راه بر نمیگردد
به هر لحظه کند غوغا دًم وساعت کند سودا
به خیر خود نمیفهمد به جُز از شر نمیگردد
بهر کس میسپارم دل پس آرد بر در منزل
که این ارزانی ات بادا بما همسر نمیگردد
همی گویم دلا بس کُن سرم را میدهی بر باد
بمن گوید که عاشق پُشت پا و سر نمیگردد
حبیب}از دل چه مینالی که اعجاز خداوندیست
کسی که می ز لب خورده پی کوثر نمیگردد
شعر از: حبیب یوسفی